Jæja....

það er bara svona... kominn maí og ekkert verið skrifað hér síðan í janúar!! Svona líður tíminn hratt. Af mér er allt gott að frétta... léttingur gengur vel.. er reyndar búin að vera í smá stoppi núna í 2-3 vikur... en vona að þetta fari nú að mjakast áfram aftur!! Nú eru farin um 40 kíló síðan í aðgerð, en rúmlega 58 kíló síðan ég var sem þyngst haustið 2005 áður en ég byrjaði á DDV. Ég ætla ekkert að reyna að lýsa fyrir ykkur muninum á allri líðan síðan þá. Þá er ég að meina bæði líkamlega og andlega. Mér finnst frábært núna að geta hreyft mig eins og ég vil og finnast meira að segja gaman að fara út að ganga og annað slíkt. Áður kveið ég fyrir ef ég þurfti að labba nokkra metra.... stóð mig að því stundum að finna upp alls konar afsakanir fyrir því að labba ekki og ef ég komst ekki hjá því þá átti ég til að kvíða fyrir langan tíma áður. Það er eiginlega orðinn lífsstíll hjá mér að synda daglega eða anna hvern dag eina 1000 metra og síðan reyni ég að bæta gönguferðum við eftir því sem veður leyfir. Núna hlakka ég til þegar sumarið keur og meira er hægt að vera úti. Svo er nú fataskápurinn orðinn í öllu minni stærðum, sem er líka auðvitað æðislegt, þó mér finnist þetta með að geta hreyft mig betur það æðislegasta af öllu.

Fór í tékk hjá þeim á Lansanum um miðjan mars og allar prufur komu bara flott út. Þau voru bara harðánægð með mig.

Læt þetta duga í bili... eigið góða helgi :-)

Alltaf sama letin

Alltaf er sama letin í manni... maður nennir ekkert orðið að blogga. Dettur ekki í hug að lofa bót og betrun því ég mun örugglega klikka á því.
Annars er bara allt gott að frétta. Viktin sígur niður á við og allt í góðu með það.Jólin gengu bara vel. Var meira að segja 700 grömmum léttari daginn eftir nýársdag heldur en ég hafði verið 19. des. Tókst svo að bæta á mig 600 grömmum vikuna þar á eftir... kannski bara verið vökvasöfnun...hvað veit maður!!
En allavega er ég komin á skrið niður á við aftur.. búin að losna við þessi 600 grömm og 700 grömm í viðbót þannig að ég er bara sátt.
Mataræðið yfir jólin var nú bara svona og svona... ég leyfði mér alveg að narta í kökur og konfekt eins og maður gerir yfir jólin... og borða góðan mat. Veit þó að magnið var ekki líkt á við fyrri tíma enda ekki pláss fyrir það... og löngunin líka orðin minni.

Skrapp á útsölurnar og fjárfesti í einni og einni flík....allur fataskápurinn orðinn of stór. Eitthvað fór minna fyri rhreyfingunni á manni rétt fyrir jólin í öllum önnunum.. en nú er ég byrjuð að synda af krafti aftur og fer í göngutúra inn á milli. Vonandi gengur bara jafnvel hjá manni á nýju ári eins og gekk á því fyrra!!!

Matarorgía

Lenti í kaffiboði í kvöld. Sem væri svo sem ekki í frásögur færandi nema af því að þetta er í fyrsta skipti eftir aðgerð sem ég lendi í þvílíkri orgíu.....
Þarna var hver hnallþóran upp af annarri og til að kóróna allt var kakó eða réttara sagt súkkulaði til að skola herlegheitunum niður :-)
Ég get svarið það.... mér nánast féllust hendur!!!
Mér tókst þó að koma ofan í mig rúmlega hálfum bolla af drykknum og smakka aðeins á kökunum. Einhvern tímann hefði maður nú tekið til matar síns...svo glæsilegt var þetta. En ég fann það núna að þessi pakki er greinilega búinn fyrir mig...og ég sakna hans ekki neitt :-)

Sykurlöngun

O.K. veltir fyrir sér í kommenti við þarsíðustu færslu hvort maður finni til sykurlöngunar eftir aðgerð. Ég hef dálítið velt þessu fyrir mér eftir að hún spurði og hef eiginlega komist að eftirfarandi niðurstöðu (sem á auðvitað bara við mig..veit ekki um svona almennt):
Í undirbúningi fyrir aðgerðina og á spítalanum er lögð mikil áhersla á að sleppa öllu sætu eins og hægt er. Ég tók þetta svo bókstaflega að ég setti nánast ekkert sætt inn fyrir mínar varir fyrstu vikurnar á eftir aðgerð :-) Og þá var maður einhvern veginn svo upptendraður af árangrinum að maður eiginlega hugsaði ekkert um það hvort maður saknaði þess eða ekki. Þegar á leið kom auðvitað að því að maður svona aðeins smakkaði eitthvað með sykri í...einn og einn kökubita eða eitthvað í þá veruna (hef aldrei verið mikill sælgætisgrís). Ég komst fljótlega að því að mér einhvern veginn leið ekkert allt of vel með það að borða sætindi. Mér fannst einhvern veginn eins og maginn og meltingarstarfsemin á mér færi svolítið á hvolf við það... Ekki þannig að mér liði neitt illa af því en ekkert of vel heldur...inniyflin gerðu eiginlega hálfgerða uppreisn og mig svona eins og hálf klígjaði við sætindunum. Það hefur eiginlega orðið til þess að ég nánast borða eiginlega engin sætindi. Stundum langar mig að vísu í eitthvað sætt..eða allavega eitthvað bragðgott í munninn. Svo þegar ég er komin með það á diskinn hjá mér og búin að bíta fyrsta bitann, þá eiginlega langar mig ekki í meira...
Þannig að það má í það heila segja að ég finni nánast ekki til sykurlöngunar, en læt það eftir mér að smakka einstaka sinnum á einhverju en svona meira bara til að vera með...ekki til að háma í mig.
Þegar mig langar í eitthvað (og jú stundum langar mig í eitthvað þó ég sé ekki svöng...en ekkert endilega sykur) fæ ég mér frekar nokkur vínber, þurrkaða apríkósu eða sveskju eða eitthvað smálegt þannig....
Gaman væri að heyra frá „aðgerðarskvísu“ hvort hún hefur svipaða reynslu....

Brjálað að gera á blogginu :-)

Jæja... nú er bara bloggað daglega... það er ýmist í ökla eða eyra... :-)

Tek undir með aðgerðaskvísu í því að auðvitað má maður ekki hugsa þannig að maður muni fitna aftur... held einmitt að þá sé maður að undirbúa jarðveginn fyrir því að maður leyfi sér það seinna meir. Man ekki alveg hvað var sagt á Kristnesi um einmitt þetta...en eitthvað var það á þá leið að við vildum ekki sleppa örygginu í gamla lífsstílnum og værum ómeðvitað að reyna að halda möguleikanum opnum um að vera bara eins og við vorum...(þarf greinilega að fara að rifja upp þessi fræði).
En sem sé... um að gera að losa sig við þetta dót og passa að eiga ekkert sem ýtir undir það að maður megi fitna aftur.
Ástæðan fyrir því að ég á svona lítið af gömlum fötum er sú að fyrir átta árum flutti ég milli landshluta og losaði mig þar af leiðandi við allt sem taldist vera gamalt og ónothæft og í þann flokk fóru auðvitað föt sem voru orðin of lítil og ekki höfðu verið notuð í ansi mörg ár. En maður á svo auðvitað heldur ekkert að vera að trega einhverjar gamlar druslur sem maður hefði svo kannski ekkert einu sinni farið í... reyna bara smá saman að fylla inn í skörðin með einhverju nýju.... :-)

En hvernig er það með þig aðgerðarskvísa...ertu ekkert að hugsa um að fara bara að blogga sjálf!!! :-)
Væri gaman að lesa blogg frá fleirum...allavega finnst mér ég finna voða fá aðgerðablogg...
Læt þetta duga að sinni...

Gaman að fá komment :-)

Jæja... ég verð víst að éta það ofan í mig að enginn lesi bloggið mitt... eitthvað hefur teljarinn þokast upp á við og ég fékk bara strax komment við síðasta bloggi. Gaman að því!! :-)
Ég get alveg tekið undir með „aðgerðaskvísu“ þegar hún segist stundum fyllast áhyggjum af að eyðileggja árangurinn sinn á einhvern hátt. Ég fæ stundum nett „kvíðaköst“ yfir því sama. Meira að segja þegar ég er að taka fötin mín sem eru orðin allt of stór og ýmist koma þeim í ruslið eða Rauða krossinn, þá fer ég stundum að hugsa að ég ætti nú kannski að geyma þetta ef ske kynni að ég fitnaði nú aftur....
Einhvern veginn finnst manni þetta of gott til að vera satt og geta enst til frambúðar!!!
Ég er líka núna hundspæld yfir ýmsum flíkum sem ég var búin að henda af því að ég ákvað að ég myndi aldrei passa í þær aftur. Þá er það aðallega ýmsar peysur og vesti og annað sem ég prjónaði eða saumaði sjálf og telst svona til sígilds fatnaðar. Ég vildi alveg eiga sumt af þessu núna. Henti m.a. tvennum uppháum leðurstígvélum sem væri fínt að eiga..(tími ekki að kaupa mér svoleiðis strax ;-)

Var að hugsa það áðan á leiðinni heim úr sundinu hvað ég á orðið mikið betra með að hreyfa mig en fyrir ári síðan. Ég var komin á það stig að bara smá göngutúr var eiginlega farinn að verða mér ofviða... ég mæddist um leið og fannst að lappirnar væru einhvern veginn að kikna undir álaginu... núna finnst mér ekkert mál að rölta einhverja vegalengd....ekki það að ég geri svo mikið af því en samt... :-)

En er ekki um að gera að vera bara bjartsýnn og hafa trú á sjálfum sér og því að þessi kíló séu farin til frambúðar og komi aldrei, aldrei aftur.... ??? :-)

Hálfnuð

Þá eru farin 26 kíló síðan í aðgerð þannig að nú er ég u.þ.b. hálfnuð. Kílóin fara hægar en fyrst..eðlilega....Samt vill maður að þetta fjúki af með eldingarhraða (maður er alltaf svo óþolinmóður :-))
En það er nú ekki eins og maður hafi safnað þessu á sig á einum mánuði þannig að það er nú bara eðlilegt að þetta fjúki ekki heldur á einum mánuði.
Fatamálin á heimilinu halda áfram að vera vandamál. Mér finnst ég eiga voða fátt til að vera í, en ég reyni að halda að mér höndum sem mest. En hefur það svo sem ekki alltaf verið þannig?? Ekki gekk nú svo vel að fá á sig föt áður, þannig að rýr fataskápur er svo sem engin nýlunda á þessu heimili :-)
Að öðru leyti líður mér vel...meira að segja hætt á blóðþrýstingslyfjunum þannig að allt er þetta í rétta átt. Ég held áfram að hreyfa mig... helst á hverjum degi. Mest er það nú sundið en göngutúrar inn á milli. Ég held það sé alveg lífsnauðsynlegt að halda í þessa hreyfingu þannig að ég reyni að halda í það með kjafti og klóm, þó stundum sé mikið að gera og maður sé latur....
Fyrst manni tókst að koma þessum hreyfingarsið á er eins gott að reyna að halda sér við hann....
Ég er voða löt að skrifa inn á þetta blogg...enda fáir sem lesa og nánast enginn sem kommentar...
Það væri nú voða gaman að heyra t.d. frá Google-stelpunni meira... hvort hún er búin að fara í aðgerð og svona....
Eigið góðan dag.... ég er að fara í sund :-)